Snilldarlesning sem Katrín sendi á mig 
En munið samt að kommenta um mig í síðustu færslu
Hér kemur lesningin:
Svolítið gaman að lesa þetta,
ótrúlegt að mar sé á lífi c",)
================================================
Fólk sem að fæddist fyrir 1990 ætti að vera dáið!!! (eða vorum við
bara
heppin??)
Já, samkvæmt löggjöfum og skriffinnum nútímans ættu þau okkar sem
voru
börn á 5., 6., 7. og 8. áratug síðustu aldar ekki að hafa lifað
af.
HVERS VEGNA VAR ÞESSI NIÐURSTAÐA OKKAR SVONA?
Jú, barnarúmin okkar voru máluð með blýmálningu.
Það var engin barnalæsing á lyfjaglösum, hurðum eða skápum og þegar
við
hjóluðum notaði ekkert okkar hjálm.
Sem börn sátum við í bílum án öryggisbelta og/eða púða.
Að fá far á vörubílspalli var sérlega gaman.
Við borðuðum brauð með smjöri, drukkum gos með sykri, en fæst okkar
lentu í
offituvandamálum, því við vorum alltaf úti að leika.
Við deildum gjarnan gosflösku með öðrum og allir drukku úr sömu
flöskunni
án þess að nokkur létist.
Við vörðum löngum stundum í að byggja kassabíl úr dóti og drasli og
þutum á
honum niður brekkuna, bara til að uppgötva að við höfðum gleymt
bremsunum.
Eftir nokkrar veltur lærðum við að leysa vandamálið.
Við fórum að heiman snemma á morgnanna til að leika okkur allan
daginn og
komum aftur heim í kvöldmat Enginn hafði möguleika á því að ná í
okkur yfir
daginn.
Engir farsímar. Ha, engir farsímar? Óhugsandi! Sumir áttu litlar
talstöðvar
sem var flott að eiga!
Við áttum ekki Playstation, Nintento 64, X-box, enga tölvuleiki,
ekki
fjölmargar rásir í sjónvarpinu, ekki video, ekki
gervihnattasjónvarp, ekki
heimabíó, farsíma, heimilistölvu eða spjallrásir á Internetinu.
Við eignuðumst vini! Við fórum bara út og fundum þá.
Við duttum í skurði, skárum okkur, fótbrotnuðum, brutum tennur, en
enginn
var kærður fyrir þessi óhöpp. Þetta voru jú óhöpp. Það var ekki
hægt að
kenna neinum um? nema okkur sjálfum. Manstu eftir óhappi?
Við slógumst, urðum blá og marin og lærðum að komast yfir það.
Við lékum okkur í nýbyggingum, fundum upp leiki með naglaspýtum og
drasli
og átum Maðka og reyktum njóla. Þrátt fyrir aðvaranir voru það ekki
mörg
augu sem duttu út og ekki lifðu maðkarnir inni í okkur til eilífðar
og
margir gáfust upp á fyrsta njólanum!
Við hjóluðum eða gengum hvert til annars, bönkuðum á dyrnar, gengum
inn og
létum eins og heima hjá okkur.
Við lékum okkur úti eftir kvöldmat, fórum í fallin spýta, eina
krónu,
eltingaleik eða feluleik, svo ekki sé minnst á löggu og bófa. Svo
þegar
aldurinn sagði til sín fórum við í kossaleik og eignuðumst
kærustu/kærasta.
Það þurfti engar félagsmiðstöðvar eða neina til að stjórna okkur -
Við
stjórnuðum okkur sjálf.
Sumir nemendur voru ekki eins glúrnir og aðrir, þeir lentu í
tossabekk.
Hræðilegt.... En þeir lifðu af.
Engin vissi hvað Rídalín var og engin bruddi pillur sem barn.
Við fórum í sunnudagsskóla eða sóttum KFUM og K, sungum og vorum í
skátunum
og lærðum hnúta og kurteisi.
Ef það sprakk á hjólinu lagfærðum við það í sameiningu og alveg
sjálf.
Morgunkornið okkar var m.a. TRIX morgunkorn, og við lifðum af
litarefnið í
því...
OG AFLEIÐINGIN ER ÞESSI!
Síðustu 50 ár hafa verið sprengja nýsköpunar og nýrra hugmynda. Við
áttum
frelsi, sigra ósigra og ábyrgð og við lærðum að takast á við það
allt
saman. Við sem ólumst upp áður en löggjafi og stjórnvöld settu lög
og
reglur um líf okkar sem þeir segja að sé "okkur sjálfum fyrir
bestu"?.
Þessi kynslóð hefur alið af sér fólk sem er tilbúið að taka áhættu,
góð að
leysa vandamál og bestu fjárfestar nokkru sinni.
Við áttum bara gott líf er það ekki?